Damlalar

---

Anadolu hasreti
Arslan Mayda


Bir Anadolu yaşar içimde,
Tozlu yollarında yürüdü gençliğim,
Fakirliğin dokuduğu biçimde,
Garipliğim, sessizliğim, hiçliğim
Uzak olsam da ölüm gibi sana,
Bir gün hayalimi alır gelirim.
Yanaklarım ıslanırken gülerim,
Çiğdem çiçek açarken.

Hasretin yaşar içimde,
Toprak kadar severdim gözyaşımı,
Dik tuttum Yaratan’ım var diye,
Kara kışa yenilmeyen başımı.
Coşkumu gönlüme sakla gözlerim,
Toprak ıslaklığında kızardığın bir gün,
Baharları ıslatan yağmurlarla gelirim,
Çiğdem çiçek açarken.

Kar ve ramazan kaplar çirkinlikleri,
Mütevekkilce şükrederdik dertlere,
İçimiz yanardı, sunardı birileri
Kâinatı Kucaklayan Rehber’i.
Çocuksu rüyalarım çoktan bitti.
Artık seni sevdirenler gelmeze gitti,
Çiğdem çiçek açarken.

Bıraktım tozlu yollarına sevdamı,
Bıraktım hasretim kadar mazimi,
Hatıralar bir kesit sınırsız yerlerde,
Hasretin kavurucu sıcağında yanarken,
Sağdan, soldan, yukarıdan, aşağıdan,
Beklenen bir şey var gülüm,
Bir gün Sevgili’ye koşmaktır ölüm!
Ölümün Sahibi izin verirse,
Alır gelirim hayalimi doğduğum yerlere,
Gözlerim bahar ıslaklığında sana bakar,
Çiğdem çiçek açarken.